Sophie van Bree |student Audiovisuele Media aan de kunstacademie | schrijft en maakt eigen nummers | 21 jaar

Steeds meer lijkt het alsof identiteit maakbaar is voor de buitenwereld. Neem Instagram, een toffe app om foto’s te delen. Ontzettend leuk, maar toch heb ik meerdere momenten gehad dat ik hem van mijn mobiel gooide. Ik vond dat ik minder naar mijn schermpje moest turen, dat het allemaal maar ego was, of wilde niet meer mijzelf zo vergelijken met anderen.

Iets wat ik onbewust toch doe als ik in een massa van perfecte foto’s beland van de meest succesvolle leeftijdsgenoten. 21-jarige topmodellen die een droomlichaam hebben, naar de vetste feesten gaan en de hele wereld rondreizen. Jonge actrices die in de ene na de andere film spelen en niet eens een diploma hebben. Tienerzangeressen met een eigen tour, die bereikt hebben waar ik op mijn zesde al van droomde. Constant komen die foto’s langs en onbewust en bewust wil ik regelmatig ook zo zijn. Denk ik dan ...

Want ergens weet ik dat die topmodellen een strak dieet volgen en dagelijks in de sportschool vertoeven. Zou ik dat willen? Nee. Ik weet dat die jonge actrices onder enorme druk staan en daar is niet iedereen tegen bestand. En die uitblinkende zangeressen hebben keihard gebikkeld om te komen waar ze nu zijn. Een uitverkochte zaal voor jouw show krijg je zeker niet zomaar.

Maar op het moment dat ik langs de foto’s scroll, is mijn rationele gedeelte uitgeschakeld. Neem reisfoto’s, die komen met hordes tegelijk langs. Vaak schiet er dan door mijn hoofd: Oh, dat wil ik ook! En dan begint de onrust en de twijfel. Misschien moet ik een tussenjaar nemen om te reizen? Is het niet zonde dat ik nooit heb gereisd voor een hele lange tijd? Ik wil zo graag, maar is het na mijn studie niet te laat? Allemaal irreële onrustgedachtes met maar één gevolg: mijzelf verliezen in de buitenwereld.

En dan kijk ik terug naar de afgelopen jaren. Ik ben in 4 HAVO blijven zitten, ben na de middelbare school twee keer van studie geswitcht en heb geen wereldreis gemaakt, terwijl een van mijn grote dromen is om te reizen. Als ik het zo opschrijf denk ik gelijk: Wat als ik niet was blijven zitten? Maar dan vergeet ik te kijken naar wat ik wel heb. Ik ben blijven zitten omdat ik mijn best niet deed op school, maar daarbuiten heel hard aan mijn dromen in het theater en de muziek bezig was. Ik voelde mij niet thuis, opgesloten in klaslokalen vol regels en schoolroosters met saaie vakken. Ben ik ongedisciplineerd? Nee. Nu zit ik op een kunstacademie waar ik mij helemaal thuis voel en keihard ga voor de richting Audiovisuele Media.

Was het stom, dat switchen van studie? Nee, want anders was ik niet gekomen waar ik nu ben: bij mijn droomstudie. Zelfs van het jaartje HBO Maatschappelijk Werk en Universiteit Psychologie heb ik nu profijt als beginnende documentairemaker. En na mijn HAVO was ik nog niet klaar om op een kunstacademie te zitten. Dus ja, het moest zo zijn.

En toch gaan mijn gedachten weer malen zodra ik een prijswinnende jonge filmmaker zie: Shit, heb ik het wel goed gedaan? Ben ik wel op de goede weg? Ben ik wel goed genoeg? De twijfel slaat dan weer toe, verloren in de buitenwereld. Stop. Als ik mezelf vraag wat ik echt wil, weet ik dat ik op de goede weg ben. Daar gaat het om: bij mijzelf blijven ondanks het grote circus om mij heen. Het is een hele levenstaak, dat ‘jezelf zijn’. Maar ik ben onderweg en kom steeds een stapje dichterbij.

e-max.it: your social media marketing partner