Leonie | Communicatie master | schrijft en fotografeert | motto: 'Take it easy, but not too easy’ | 21 jaar

Het is dinsdagavond 14 februari. Valentijnsdag. Hoewel ik de druk voel om de populaire mening aan te nemen dat het maar een stomme commerciële feestdag is, kan ik niet ontkennen dat ik ook graag op straat had willen pronken met een rood roosje tussen mijn vingers. Niet omdat ik nu de behoefte heb om in een relatie te zitten, integendeel. Maar omdat er dan iemand is waarvan ik weet dat diegene een oogje heeft op mij, zodat ik kan vragen of ik dat oogje even kon lenen.

Net als menig ander meisje, of inmiddels vrouw, ben ik namelijk meesteres in de kunst van het perfectioneren. Alles kan in mijn ogen altijd beter, waaronder dus ook ikzelf. Als ik ‘s ochtends in de spiegel kijk, zie ik de weerspiegeling van mijn gezicht met een bril zonder roze glazen. Sterker nog, meestal draag ik helemaal geen bril – wat in feite het probleem is, want in de spiegel zie ik vooral een aantal dingen juist níet. De dingen die een ander bij mij aantrekkelijk vindt. De dingen die mooi aan mij zijn.

Maar hoewel ik deze dingen graag zou willen opmerken, is een oogtransplantatie wat omslachtig. Moet ik nu balen? Nee, gelukkig niet. Ergens weet ik namelijk ook wel uit herinneringen van dagen met helder zicht dat ik beschik over een aantal esthetische eigenschappen, al kan ik ze zelf niet altijd zien. Daarnaast, als ik mijn ogen sluit en niets anders kan zien dan de binnenkant van mijn oogleden, weet ik ook dat mijn slaapkamer nog bestaat. Dat de meubels daarin niet plotseling verdwenen zijn, alleen omdat ik ze niet kan zien. Met andere woorden, het boeit niet dat ik het niet zie. Als ik het maar weet.

En misschien toch maar eens overstappen op lenzen.

e-max.it: your social media marketing partner