Sophie van Bree |student Audiovisuele Media aan de Kunstacademie | schrijft en maakt eigen nummers | 22 jaar

Verliefd zijn associeer ik met kriebels in mijn buik, alleen maar bij hem willen zijn en verdrinken in zijn prachtige ogen. Leven in een roes en vooral in het beginstadium heen en weer gegooid worden tussen onzekerheid en intense geluksgevoelens. Bij verliefd zijn op jezelf denk ik aan narcisme, egocentrisme en obsessie. Maar is dat wel zo?

De laatste tijd word ik mij steeds bewuster van mijn gewoonte om niet lief te zijn tegen mezelf. Ik moet altijd beter, sneller, sterker en mooier van mezelf. Als ik een mondelinge beoordeling krijg, hoor ik voornamelijk de opbouwende kritiek in plaats van de complimenten. Als ik naar mijn dag kijk, zie ik eerder wat ik niet heb gedaan dan de afgestreepte punten op mijn to-dolist. Als ik per ongeluk iets onhandigs zeg, sla ik mijzelf vanbinnen in elkaar met gedachtes. Ik word door mijn omgeving als optimistisch gezien naar anderen, terwijl ik onwijs pessimistisch kan zijn tegen mezelf.

Steeds meer ga ik dat inzien en probeer ik mijn ingesleten patroon te doorbreken. Confronterend en niet makkelijk, want natuurlijk schiet ik nog vaak in mijn oude gewoontes. Het voelt soms moeilijk om als millennial staande te blijven in een prestatiemaatschappij waar succes heel belangrijk is. En wat is succes eigenlijk? Nu al een CV hebben waarmee je op elke sollicitatie met je hoofd omhoog en schouders naar achter kan zitten? Nee, ik denk dat succes vooral ligt in het tevreden zijn met wie je bent en wat je doet. Zelfliefde hebben.

Sophie narcistischZelf probeer ik meer eigenliefde te krijgen door wat meer avondjes lekker thuis te zijn en niets in te plannen. ‘Nee, vanavond heb ik me-time!’, zeg ik dan. Het kan mij soms benauwen: een week volgepland met allemaal dingen. Heel leuk hoor, lekker sociaal en ambitieus bezig zijn, maar soms snijd ik me ermee in mijn vingers. Want als ik nul oplaadpunten inplan voor mezelf, word ik geleefd en ben ik allesbehalve lief voor mezelf.

Ook probeer ik meer voor mijzelf te zorgen. Niet elke keer patat of een diepvriespizza als ik maar kort de tijd heb om te eten. Niet veel te laat opstaan om vervolgens alles in de tiende versnelling te doen. Nee, gewoon even de tijd nemen om mijn haar mooi te doen en een leuk kledingsetje uit te kiezen, omdat ik mijzelf dan zelfverzekerder en fijner voel. Rustig eten in mijn kamer, zodat ik niet als een stresskip de dag begin met een krentenbol in mijn mond terwijl ik een glas melk omstoot.

En ik zeg niet meer zo snel gelijk ‘ja’. Natuurlijk is het leuk als ik gevraagd word op school voor een filmproject of iemand mij benaderd voor een muzikale samenwerking. Maar ik mag wat egocentrischer worden en mezelf vragen wat het mij oplevert. Haal ik er energie uit, heb ik er ruimte voor en wat krijg ik ervoor terug? Deze vragen voelen voor mij nog steeds vrij narcistisch, maar ze horen echt bij het houden van mezelf.

In mijn ogen ga ik mijzelf dus narcistischer gedragen, maar de buitenwereld gaat mij juist krachtiger zien, omdat ik duidelijk en eerlijk ben tegen de ander en mezelf. En misschien ga ik dan wel nog meer genieten als ik wél een keer een diepvriespizza eet. In rust dan.

 

e-max.it: your social media marketing partner