Sophie van Bree |22 jaar | student Audiovisuele Media aan de HKU | schrijfster en singer-songwriter

Iets zo graag willen dat je er kriebels van krijgt: passiekriebels. In de oneindigheid van keuzes is er één richtingwijzer. Doodgewoon. De buik. Een gratis TomTom. Die vertelt of ik links af heb te slaan of een bocht afsnijd. Of ik wil omkeren of liever in de zesde versnelling ga.

Zelf ben ik een enorme twijfelkont en vind ik het soms moeilijk om de TomTom in mijn buik te herkennen. Zo heb ik zelfs nog een keer zo’n dure beroepskeuzetest gedaan, omdat ik helemaal gek werd van de keuzes en mij niet voldaan voelde in mijn gekozen studie. Er zat onrust in mijn kompas; ik moest iets anders doen. Het klinkt wat verwend ja, we kunnen kiezen en dat is iets moois. Toch sluit dat niet uit dat het onwijs moeilijk blijft.

Zo ken ik veel mensen om mij heen die keuzes maken ook een vak apart vinden. Misschien is het een tikje van mijn generatie, de millennials, die een rijkdom aan mogelijkheden hebben. Maar waarom is het zo moeilijk, iedereen heeft dat kompas toch? Dat gevoel van warm worden van iets. Of dat nou de droom om profvoetballer te worden of om naar Verweggistan te reizen is, maakt niet uit. Het gaat om dat verstopte kompas dat de waarheid verteld.keuzes

Na mijn eerste studieswitch begon ik op Psychologie, waarbij ik in de eerste weken in een wauw-de-beste-beslissing-gevoel zat. Toch merkte ik dat ik er niet gelukkig van werd. Ik wilde dat liever niet toegeven, de druk om een goede studie te kiezen werd steeds hoger. Want weer fout kiezen kon echt niet in mijn hoofd. Dan zou ik drie keer jaar één hebben gedaan (wat nu gebeurd is en nee, ik heb er geen spijt van).

Toch hoor ik vaker studie-switchers. En die doen dat echt niet als hobby of uit verwendheid, want niemand zegt: ‘Ik wil graag acht propedeuses hebben over tien jaar.’ Toch besloot ik te stoppen en nu zit ik alweer bijna in het derde jaar van een studie waar ik mij wél echt op mijn plek voel. Als ik dat kompas in mijn buik had genegeerd, zat ik misschien nu doodongelukkig met een Universitaire bachelor op zak. Voor de buitenwereld lijkt het mooi, maar het is niet waar mijn kompas mij heen stuurde.

Zo heb je mijn zusje, twee jaar jonger en ontzettend talentvol. Ze zou naar de kunstacademie kunnen met haar tekentalent, naar het conservatorium met haar zangtalent en naar de hotelschool met haar organiserende kwaliteiten. Momenteel zit ze echter in Nieuw-Zeeland en blijft daar nog een tijd reizen. Ze bloeit daar helemaal op, terwijl niet gelijk iedereen achter haar keuze stond om te stoppen met de studie; Nederland lijkt soms zo gefocust op zekerheid. Daarentegen komt ze in Nieuw-Zeeland mensen tegen van eind 20 die geen enkele studie hebben afgemaakt, gelukkig zijn en zelfs aan een baan kunnen komen. Soms moeten we even door de samenleving kijken in ons kikkerlandje, waarbij status en opleiding soms zo geforceerd voelt.

Natuurlijk kunnen we ook niet allemaal stoppen met onze banen, in een hutje in Azië gaan wonen en de hele dag mediteren. Het kan, al is het niet voor iedereen weggelegd. Maar als dat kleine vuurtje vanbinnen gaat branden bij een keuze, is dat het waard. En dat je daar dan bepaalde dingen voor moet laten, hoort erbij.

e-max.it: your social media marketing partner