Eva van Voorneburg | 22 jaar | Afgestudeerd GGZ-agoog | Floormanager koffiehuis Schenkers | Schrijver ‘Versjes voor Vandaag’

“En nu?” Die vraag werd me vaak gesteld toen ik net afgestudeerd was. Niet alleen door anderen, ik stelde mezelf ook vaak die vraag. Het lijkt allemaal zo vanzelfsprekend: je studeert ergens voor en daarna zoek je een baan in die sector. Voor veel van mijn studiegenoten was dit ook het plan en is dit voor de meesten ook zo gegaan. Voor mij lag dat anders.

Mijn plan was: afstuderen en werk zoeken. Waar precies, dat wist ik nog niet. Eigenlijk weet ik het nog steeds niet precies, zoals ik al eerder schreef. Wel weet ik inmiddels wat mijn interesses zijn en dat ik ergens wil werken waar ik energie uit haal. Bovendien heb ik de laatste tijd nóg iets ontdekt: er zijn veel meer mensen zoals ik.

Jonge mensen die nog geen baan hebben en net als ik zoekende zijn. Die niet vanzelfsprekend terechtkomen in de sector waarvoor ze afgestudeerd zijn. Maar ook wat oudere, meer volwassen mensen die al jarenlang dezelfde baan hebben en daar soms aan twijfelen. Het is immers zo veilig en zo makkelijk om gewoon op dezelfde plek te blijven. Daar zal ik nooit over oordelen, want ik kies ook weleens de veilige weg.
We adviseren elkaar ook vaak om ‘wel gelijk te solliciteren om ervaring op te doen in je sector. Anders kom je nooit meer aan het werk.’ En we motiveren elkaar als het werk niet meer zo leuk is, want ‘je mag in deze tijd toch blij zijn dat je überhaupt werk hébt.’ Maar de laatste tijd denk ik: mogen we wat meer naar elkaar luisteren. Echt stil zijn en luisteren naar wat je vriend, vriendin of familielid zegt. En nog belangrijker: luisteren naar wat jij, je hart, écht wilt.

Eva Ennu

Dat realiseer ik me door vrienden die dat bij mij de afgelopen tijd hebben gedaan. Die begrip tonen voor mijn zoektocht en niet gelijk oordelen. Ik ben zo blij met die vriendin die zegt trots op me te zijn, omdat ik de tijd neem om te onderzoeken wat ik echt leuk vind. Ik ben zo dankbaar voor mijn moeder die gelooft in mijn andere talenten en me laat geloven dat ik nog zo veel andere dingen zou kunnen doen, als ik maar wil. Ik voel me gesteund door die vriend die écht naar mij luistert. En dat hij durft te zeggen dat hij ook nog niet precies weet waar hij naartoe wil en dat we daarover kunnen praten. Dat zijn waardevolle mensen, door hen voel ik mij gesteund en geïnspireerd. Dat heb ik nodig, als ik weer even niet zo goed weet waar ik mee bezig ben en daar soms zelfs een beetje van in paniek raak.

Wellicht is veiligheid en zekerheid niet altijd te vinden in een vaste baan of het voldoen aan verwachtingspatronen. Ik merk dat ik veiligheid en zekerheid vooral vind in de mensen die ik om mij heen verzamel. Want zij kunnen mij dat bieden, ook als mijn werk, studie of inkomen dat niet doen. Zij geven mij het gevoel dat ik mag luisteren naar mezelf en mijn eigen keuzes mag en kán maken. Dus ik vertrouw er op dat ‘nu’ al begonnen is. Omdat ik daarvoor gekozen heb.

BLOG: En nu? | Eva van Voorneburg | Afgestudeerd GGZ-agoog | Floormanager koffiehuis Schenkers | Schrijver bij ‘Versjes voor Vandaag’ | 22 jaar

“En nu?” Die vraag werd me vaak gesteld toen ik net afgestudeerd was. Niet alleen door anderen, ik stelde mezelf ook vaak die vraag. Het lijkt allemaal zo vanzelfsprekend: je studeert ergens voor en daarna zoek je een baan in die sector. Voor veel van mijn studiegenoten was dit ook het plan en is dit voor de meesten ook zo gegaan. Voor mij lag dat anders.

Mijn plan was: afstuderen en werk zoeken. Waar precies, dat wist ik nog niet. Eigenlijk weet ik het nog steeds niet precies, zoals ik al eerder schreef. Wel weet ik inmiddels wat mijn interesses zijn en dat ik ergens wil werken waar ik energie uit haal. Bovendien heb ik de laatste tijd nóg iets ontdekt: er zijn veel meer mensen zoals ik.

Jonge mensen die nog geen baan hebben en net als ik zoekende zijn. Die niet vanzelfsprekend terechtkomen in de sector waarvoor ze afgestudeerd zijn. Maar ook wat oudere, meer volwassen mensen die al jarenlang dezelfde baan hebben en daar soms aan twijfelen. Het is immers zo veilig en zo makkelijk om gewoon op dezelfde plek te blijven. Daar zal ik nooit over oordelen, want ik kies ook weleens de veilige weg.
We adviseren elkaar ook vaak om ‘wel gelijk te solliciteren om ervaring op te doen in je sector. Anders kom je nooit meer aan het werk.’ En we motiveren elkaar als het werk niet meer zo leuk is, want ‘je mag in deze tijd toch blij zijn dat je überhaupt werk hébt.’ Maar de laatste tijd denk ik: mogen we wat meer naar elkaar luisteren. Echt stil zijn en luisteren naar wat je vriend, vriendin of familielid zegt. En nog belangrijker: luisteren naar wat jij, je hart, écht wilt.

Dat realiseer ik me door vrienden die dat bij mij de afgelopen tijd hebben gedaan. Die begrip tonen voor mijn zoektocht en niet gelijk oordelen. Ik ben zo blij met die vriendin die zegt trots op me te zijn, omdat ik de tijd neem om te onderzoeken wat ik echt leuk vind. Ik ben zo dankbaar voor mijn moeder die gelooft in mijn andere talenten en me laat geloven dat ik nog zo veel andere dingen zou kunnen doen, als ik maar wil. Ik voel me gesteund door die vriend die écht naar mij luistert. En dat hij durft te zeggen dat hij ook nog niet precies weet waar hij naartoe wil en dat we daarover kunnen praten. Dat zijn waardevolle mensen, door hen voel ik mij gesteund en geïnspireerd. Dat heb ik nodig, als ik weer even niet zo goed weet waar ik mee bezig ben en daar soms zelfs een beetje van in paniek raak.

Wellicht is veiligheid en zekerheid niet altijd te vinden in een vaste baan of het voldoen aan verwachtingspatronen. Ik merk dat ik veiligheid en zekerheid vooral vind in de mensen die ik om mij heen verzamel. Want zij kunnen mij dat bieden, ook als mijn werk, studie of inkomen dat niet doen. Zij geven mij het gevoel dat ik mag luisteren naar mezelf en mijn eigen keuzes mag en kán maken. Dus ik vertrouw er op dat ‘nu’ al begonnen is. Omdat ik daarvoor gekozen heb.

e-max.it: your social media marketing partner