Sophie van Bree |22 jaar | student Audiovisuele Media aan de HKU | schrijfster en singer-songwriter

De straten van Utrecht. Ik loop alleen, de behoefte aan lucht en even niets. Bedekt met een mensenmassa vol kleuren. Net zoveel als gedachten in mijn hoofd. Ik kijk naar ze. Mensen met gescheurde broeken, omdat hip zijn fijn voelt. Mensen met hoofddoeken, omdat geloven houvast biedt. Mensen met hondjes, omdat gezelschap warmte geeft. Mensen met rugzakken, omdat er nog zo’n lange weg te gaan is. Mensen in gedachten verzonken, omdat er zoveel nieuws is dat je liever nooit had gehoord. Mensen die opgewekt zijn, omdat een hoopje liefde is aangewakkerd vanbinnen. Ik bedenk verhalen bij ze. Wie ben ik nu hiertussen?

Blog mei Sophie kopieDe huiskamer. Bedekt met rotzooi. Gezellige zooi in de trant van ‘er wordt geleefd’. Kaarten op de muren geplakt, bierflesjes op de tafel en opgestapelde afwas in het droogrek. Ik kijk ernaar. Een studentenhuis vol studenten. Zoekend, vindend, groeiend en genietend. Vallend, schommelend, twijfelend en levend. Drukte, warmte, gezelligheid en onrust. Mensen die bij elkaar willen zijn, omdat er een tweede familie is gecreëerd. Een studentenfamilie waar ik sinds een paar jaar bij hoor. Wie ben ik nu hiertussen?

De vrienden van vroeger. Een barbecue is aan. Er wordt muziek gedraaid. Fijne muziek. Ze grappen dat ik er nooit meer ben. Er wordt gepraat over afstuderen. Ik wil dansen met mijn ogen dicht en alles vergeten. Ik kijk om mij heen. Ik zie mijn vriendinnen van de middelbare school. De ene met nog steeds zulke mooie blonde krullen, de ander met haar diepblauwe ogen die niet veranderd zijn. Maar ze zijn ouder geworden, zijn hun eigen weg opgegaan. Op dezelfde plek gebleven of weggevlucht. Het voelt vertrouwd, warm en fijn. Maar er spelen andere dingen, andere gevoelens en andere ontwikkelingen. Ik ging weg. Wie ben ik nu hiertussen?

Het geboortedorp. Pap kookt voor mij. Fijn om bij familie zijn. De buurvrouw van vroeger vraagt hoe het gaat. Ik ben blij haar te zien, geef haar een knuffel en vertel over mijn leven in Utrecht. De supermarkt hier is groter geworden, de cafés hipper. Maar in de ochtend is het nog steeds doodstil en op zondag zijn de winkels dicht. De stilte is fijn. Het vertrouwde. Toch voel ik mij het stadsmeisje terug in haar dorp. Groepen jongeren fietsen naar het meertje verderop en in het restaurant werken tienermeisjes. Dat was ik ook. Wie ben ik nu hiertussen?

Mijn vrienden in Utrecht. We zitten aan een picknicktafeltje. Het is snikheet. Twee beste vriendinnen. Er is pizza en wijn. We lachen. We praten. We filosoferen. We zijn even stil. Ik glimlach. Ik ben ik hiertussen. Ik ben nu hiertussen. Ik hoor bij hen. Ik hoor bij mij. Inclusief de puzzelstukjes van vroeger. Ik ben ik nu hiertussen.

e-max.it: your social media marketing partner