Laurens Zautsen / 21 jaar / student Audiovisuele Media aan de HKU / filmmaker en schrijver

Tijdens mijn middelbareschooltijd dacht ik: als ik op kamers ga, begint het leven pas écht. Ik stond geen seconde stil bij de prijs die ik voor ‘het’ zou betalen, totdat ik die nieuwe wereld instapte.

Ineens stond ik op level 0. Een vreemde stad vol onbekende gezichten met daarin ergens een lege kamer. Beiden moest ik eigen zien te maken. Als een anoniem nummer nam ik plaats in een gigantische collegezaal met een honderdtal vreemdelingen.

Een lege koelkast confronteerde mij vanaf de eerste dag. Een plakje kaas kreeg dezelfde status als een zeldzame specerij had voor de VOC. De wasmachine werd die ingewikkelde partner die ik even moest leren kennen voordat ik hem echt begreep.

Als naïeve scholier had ik verwacht dat mijn studententijd de tijd van mijn leven zou zijn, maar niet alles was rooskleurig.
Ik zat weleens alleen op mijn kamer en verveelde me in een stad waar altijd iets te doen was. Alleen had ik geen idee waar en wat. Soms pakte ik op vrijdag toch liever de trein terug naar het vertrouwde nest om weer te genieten van mijn moeders zelfgemaakte frieten, dan dat ik de kroeg indook.

Na een half jaar heen en weer gereis in het weekend dacht ik bij mezelf: nu moet het afgelopen zijn. Ik moet híér mijn leven opbouwen. In Utrecht, mijn stad. Terwijl mijn huisgenoten in de weekenden nog trouw naar hun ouders gingen, besloot ik te blijven. Ineens zat ik alleen in een studentenappartement met vijf kamers. In de voortdurende stilte hoorde ik voor het eerst mijn eigen ademhaling. En dat was behoorlijk raar.

Als ik nu – inmiddels twee jaar later – door het centrum fiets, zie ik overal redenen om te blijven; het ambachtelijke filmhuis met de lekkere cappuccino, mijn vriendengroep die mij vaak laat stikken van het lachen, de sfeervolle parkjes waar ik vaker alleen ga zitten met een boek, en de vintage studentendiscotheek waar ik in minder heldere staten de mooiste anekdotes bij elkaar heb gesprokkeld.

Je plek vinden vergt meer dan jezelf forceren om de stad te mogen. Het gaat met vallen en opstaan. Het ene moment belde ik mijn moeder op met mijn OV-chipkaart al in mijn hand. Het volgende moment houdt diezelfde hand een flesje bier vast terwijl ik door een zonovergoten grachtenstraat fiets. Terwijl muziek van alle kanten opzwelt, laat ik me ongedwongen meenemen door de vrijheid die opnieuw beginnen in petto heeft. Wat een rit.

e-max.it: your social media marketing partner