Eva van Voorneburg | Afgestudeerd GGZ-agoog | trainer bij Ollie | Schrijver bij Versjes voor Vandaag | 23 jaar

Binnenkort begin ik aan een nieuwe ‘uitdaging’, zoals de meesten dat zouden zeggen. Een nieuwe baan. Spannend, het is nieuw en ik heb een hoop verwachtingen van mijzelf. Vaak zijn deze dan veel te hoog. Het is nog spannender dat er mensen zijn waarvoor ik ga werken, van wie ik denk dat ze verwachtingen van mij hebben. In mijn hoofd zijn díe verwachtingen nog veel hoger. Maar het spannendste aan deze nieuwe periode is, aan wat en wie ik mijn tijd en aandacht ga geven.

Foto Blog Eva Dag verwachtingen Ik kies zelfTot voor kort had ik een baan waarbij ik minder werkte en erg flexibel was. Ik was gewend om vaak met mensen af te kunnen spreken. Ik kon mee met spontane uitjes, altijd helpen met een evenement of bij een bruiloft van al m’n bekenden. En daarmee heb ik iets gecreëerd: een verwachtingspatroon bij anderen over mij. Mensen zijn misschien gewend dat ik wel een beetje in mijn agenda kan schuiven en dat ze bijna altijd op mij kunnen rekenen. Dat voelt fijn want zo wíl ik ook graag zijn, maar vanaf nu zal dat niet meer gaan.

Ik ga vijf dagen per week werken en ik wil ook nog graag sporten. En nog belangrijker: mijn vriend en familie zien. Daarnaast wil ik af en toe tijd vrijmaken voor mijn vrienden. Ik zal moeten plannen, ruim van tevoren met de agenda’s naast elkaar. Er zal een vaste tijd worden afgesproken. Ik zal niet meer kunnen voldoen aan alles wat ik van mezelf verwacht en evenmin aan de verwachtingen die anderen wellicht van mij hebben.

En dat is doodeng. Ik wil zo graag die goede vriendin zijn. Die lieve zus. Maar ook diegene die helpt als het nodig is en zich inzet voor goede initiatieven. Zoals laatst toen een vrijwilliger van een organisatie mij vroeg weer mee te doen met een inzamelingsactie. Natuurlijk zou ik weer meedoen! Of misschien is dat nu eigenlijk niet handig, wordt het veel te druk, maar het is zo’n goed initiatief! ‘Ik doe wel mee als er te weinig aanmeldingen zijn.’

Uiteindelijk moest ik even stil zijn en goed luisteren naar mezelf: wil ik hier nu aan meedoen? Het antwoord wist ik eigenlijk al: nee. Het moment dat ik dat besefte, voelde even onwennig en tegelijkertijd gleed er een last van mijn schouders af. Langzaamaan lukt het wel; ik schud alle (zelfbedachte) verwachtingen van mij af. Een tijdje ben ik de ‘pleaser’ geweest van wat ik dacht dat andermans verwachtingen waren. Nu is het tijd voor alleen die van mijzélf. En ik zal proberen daar wat minder van te verwachten.

e-max.it: your social media marketing partner