Laurens Zautsen | 21 jaar | student Audiovisuele Media aan de HKU | filmmaker en schrijver

Het is ochtend. Samen met een date van gisterenavond sta ik voor de ingang van een appartementencomplex in een buitenwijk van Amsterdam. Tijd om afscheid te nemen. Ineens raak ik in paniek. Ik ben mijn sleutels kwijt. Hij kijkt me aan. Gefronst. “Ik begin me toch wel een beetje zorgen te maken. Gisteren vergat je ook al bijna je rugzak bij het café. Gaat het wel goed?”
Uiteindelijk zitten mijn sleutels gewoon vast aan mijn fietsslot. Ik grinnik, haal mijn schouders op en maak er een verhaaltje van dat dit gewoon typisch mij is.

Op het station bel ik mijn moeder, iets wat ik eigenlijk weinig doe. Als ik het doe, is het meestal een minder goed teken. Dan neem ik namelijk de tijd om mijn piekergedachtes met haar te delen. Als ik dat niet doe, is het meestal dus niet nodig. Maar nu wel.
Ik neem met haar mijn week door. Ik loop ieder dag stage en elke avond heb ik wel iets gepland. Leuke dingen, dat wel. Maar wel bijna iedere keer inclusief minimaal vijf glazen bier.
Voor die date had ik ook nog een hele dag vrijwilligerswerk. Mensen zeggen vaak dat dit hoort bij ‘het grote studentenleven’. Genieten, zoveel mogelijk ervaren, lekker veel werken én vooral niet te veel twijfelen. Maar waarom word ik dan deze week wel iedere nacht wakker en slaap ik een stuk onrustiger?Foto Blog Laurens Een kleine zondag

‘Het gaat goed met mij.’ De afgelopen weken antwoordde ik dit steevast als mensen aan me vroegen hoe het ging. Ik merkte bij mezelf dat ik niet verder wilde uitweiden. Dat ik het liever over hen wilde hebben. Ik loog niet maar ik had ook geen behoefte om écht te reflecteren. Om écht even stil te staan. Om even te kijken hoe ik dit nu eigenlijk vind; dat grote leven. Ik ging gewoon door en was liever niet te vaak alleen zodat ik geen ruimte had om te twijfelen.

Maar toen mijn date mij attendeerde op alles wat ik over het hoofd zag, schrok ik.
En nu op zondagmiddag loop ik doelloos door het bruisende Amsterdam. Voor het eerst ben ik niet bang om voor het stoplicht stil te staan.
Ik ga naar de film, pak een cappuccino en realiseer me dat dit de eerste dag in weken is waarop ik niks gepland heb. Ik wil niet mijn sleutels verliezen. Juist door het allemaal soms iets kleiner te laten zijn, durf ik voor mezelf een groot gebaar te maken.

e-max.it: your social media marketing partner