Sophie van Bree | 22 jaar | Filmstudent aan de HKU | schrijver en singer-songwriter

Het is kwart over zes, treinend naar huis. Ik kijk door het raam waarin ik mijn reflectie zie. De mascara is weggevaagd en mijn gezicht is wat witjes. Twee blauwe ogen kijken mij aan: doodmoe. Ik grijp mijn haar vast en probeer er iets van te maken. Mijn springerige krullen hangen futloos langs mijn hoofd. Het is duidelijk: mijn batterij is leeg.

Wat is jouw manier om op te laden? Ik vind het maar een lastige vraag. Is het wanneer ik dans op een feestje en totaal in het moment zit? Misschien. Is het wanneer ik naar een bandje kijk en mezelf verlies in de muziek? Misschien. Is het wanneer ik een serie in bed kijk en niet meer aan de buitenwereld denk? Misschien. Ik heb duizend dingen die ik fijn vind om te doen, maar waar laad ik nou echt van op?

Mijn eerste ingeving is: in bad gaan. Te warm, te lang én met te veel schuim. Maar laat ik nu net in een studentenhuis wonen waar geen bad is. Elke week naar mijn geboortedorp reizen om in bad te gaan, is niet echt reëel met mijn leventje in Utrecht nu. En als ik om op te laden afhankelijk word van een bad, wordt het misschien een serieus probleempje.bad sophie

Wekelijks naar de sauna als vervanging is uitgesloten; te duur grapje met mijn studentenbudget. Vriendschappen opbouwen op basis van of ze een bad hebben voelt niet echt gelijkwaardig. Een teil neerzetten in de douche voelt weer iets te primitief. Kortom, ik moet eens buiten de comfortzone van een bad gaan. Ik besluit een nieuw ‘oplaadpunt’ te vinden buiten het in bad gaan.

Maar eerst moet ik weten waarom dat in bad gaan zoveel met mij doet. Het is het veilige momentje, waarbij ik even niets anders kan doen. Natuurlijk kan ik lezen of op mijn mobiel kijken, maar ondertussen ligt mijn focus vooral bij het warme water dat totaal kalmeert. Een ander alternatief buiten sauna’s en baden is op vakantie naar Portugal. Maar daar komt weer aardig wat geld bij kijken. Bovendien is een weekje per jaar opladen niet genoeg om mijn batterij werkbaar te houden.

Misschien denk ik wel te groot, aangezien ik weet wanneer ik oplaad: als niets moet en er geen mogelijkheid is om iets te moeten. In bad aan een verslag zitten is lastig. Dus in bad heb ik even geen hordes mailtjes die ik nog moet beantwoorden, geen deadlines die op mijn rug tikken, geen rugzak met to-do-puntjes. Dan hoef ik even niks.

Dus nu is het de kunst om die badmomentjes in allesmomentjes te vinden. Met een boek lezen, muziek luisteren, een film kijken of helemaal niks doen hetzelfde bereiken als wat een bad doet. Mezelf vertellen dat ik even helemaal niks hoef. De waterkraan dicht, het schuim in de kast laten en ook als het iets kouder is nog kunnen opladen. Gewoon mezelf verplicht stil laten staan. Ook zonder bad.

e-max.it: your social media marketing partner