Laurens Zautsen | 22 jaar | student Audiovisuele Media aan de HKU | filmmaker en schrijver

Het moeilijkste aan Nederland voor vijf maanden verlaten, was voor mij niet de omslag van ons koele kikkerlandje naar het nog koudere Scandinavië. Ik zag niet op tegen het klimaat van Finland. Met mijn wintersportkleren zou ik het wel redden.

Lastiger vond ik het om iedereen achter te laten. Dit klinkt wellicht heel sentimenteel en ik ben zeker niet het type persoon dat 24/7 omringd moet zijn door volk. Alleen was ik de laatste maanden in Utrecht wel heel content met mijn sociale leven. Het kostte veel tijd om een nieuw bestaan op te bouwen toen ik op kamers ging. Nu ik het fundament eindelijk een beetje had staan, liet ik wéér alles los om een exchange te doen in Helsinki, of all places.

Het was een risico en naarmate mijn vlucht dichterbij kwam, realiseerde ik mij dat steeds meer. Ik vierde oud en nieuw uitgebreid met mijn vrienden, ging veel te laat naar bed, bleef te lang hangen en wilde eigenlijk allesbehalve afscheid nemen.
Natuurlijk hield mijn leven hier niet op met bestaan, maar ik was wel bang voor de eventuele eenzaamheid zo’n tweeduizend kilometer verderop. En alleen een Fins woordenboek is niet de oplossing weet ik.

Ik vroeg mij ook af hoeveel ik van mezelf zou laten zien. Bij mijn vrienden, familie en zelfs op mijn stage durf ik écht honderd procent ongecensureerd te zijn in het tonen van mijn persoonlijkheid. Inclusief al het flamboyante, de luidruchtigheid en knulligheid die daarbij te pas komt. Ik heb dat lang onderdrukt, ik vond het niet waard om het te delen.

Als ik mij nog niet op mijn gemak voel, ben ik vrij gereserveerd. Soms is dat binnen tien minuten weg en bij sommige personen verdwijnt het weer helemaal niet. Hoe zou dat nu dan lopen met mijn Finse medestudenten en andere exchange-leerlingen die ook nog een andere culturele achtergrond hebben?

laurens en vrienden

Ik was uitgeput toen ik aankwam in mijn appartement, in een stad die al om vijf uur ’s avonds gehuld was in pure duisternis. Nooit had ik gedacht dat ik zo gelukkig zou zijn toen ik daarna samen met mijn kersverse huisgenoten boodschappen ging d

oen. Allemaal zaten we in hetzelfde schuitje. We kenden niemand en we hadden het koud. Dan is het heel fijn om gezamenlijk de eerste babystappen te zetten door het maken van een simpele spaghetti en halverwege erachter te komen dat er niet eens bestek in de keukenla ligt.

Ik besefte dat ik er niet alleen voor stond in deze nieuwe uitdaging. En daarom besloot ik al heel vlug gewoon ‘Lau’ te zijn inclusief alle flaws. Dus toen ik tijdens bij het inruimen van de borden er bijna een liet vallen, krijste ik het ongegeneerd uit. Of mensen daar nu mee kunnen dealen of niet. Het wordt dubbel zo ongemakkelijk als ik mezelf achterwege laat bij mijn reis.

e-max.it: your social media marketing partner